ارام ، ارام صدای کاروانی می اید در این وادی ...
ان دورها مردی گرد بقیع می گردد و ......
خواهری چشم به برادری دارد که بی تاب است ....
نمی داند چرا این چنین در شور و هیجان است این مرد .....
ای کاش امسال ساربان در سینه خسته من خیمه می زد و ......
سالهاست که نخلهای این دشت چشم سوی مدینه دارند ....
ای کاش من هم بیابانگردی بودم در مسیر قافله نور .....
ای کاش من هم تو را می دیدم و ...
ای کاش گرد بر خاسته از قدوم مبارکتت به چهره سیاه من می نشست ...
ای کاش می شد که در علقمه بودم و .....
ای کاش من در ......
نمی دانم چه می شود مرا ....
وای من ، وای من ...
سالها بود که با دیدن دخترکی چادری بی تاب می شدم ...
سالها بود که با دیدن نوزادی در اغوش پدر .....
با دیدن خواهری بر مزار برادری .....
سالها بود که تمام غصه من کنج خرابه شام بود .....
سالها بود که پاهای تاول زده و زخمی دخترکی سه ساله اشوبی در دل خسته ام بپا می کرد ...
خدای من .........
ایامی که خواهر قد خمیده ای را بر فراز تپه زینبه می دیدم .....
ای کاش تیرهای جهالت و خباثت کوفیان بر سینه الوده از گناهم می نشست .....
ای کاش سنگ های سپاه کوفه بر پیشانی ام می نشست و ...
حسین من ای کاش می شد که تن خسته از گناه من بر زیر سم اسبان کوفیان .....
ای کاش می شد که بر بالینم می امدی و دستانت را بر چهره اغشته به خونم می کشیدی ......
چرا و چه قدر تند می گذرد ، زمانی که با تو بودم .......
و چه کند و درداور است ایام غفلت و روزهای گرفتار در دام نفس هوس الودم ....
نمی دانم ، نمی دانم .....
حسین من تو خود می دانی که سالهاست که منتظرم تا کشتی نجات بیاید و مرا هم .....
عزیز زهرا ، به مادرت قسمت می دهم ، به قولت عمل کنی ....
اقا جون دلم می خواد کربلایی بشم ....
کاروان هنوز در راه است و من در گوشه این اتاق نشسته ام و اشک می ریزم و با خود می گویم که گمانی وهم الود است همرایی تو با حسین زهرا ....
همون بهتر که اقا تو رو نبینه و غصه هاش بیشتر نشه ...
اما چیزی که بیادم می یاد ، داستان ازادی مردی از سپاه کوفه با یک نگاه .....
اگر مرا رها کنی ... تو را رها نمی کنم ...اگر سرم جدا کنی .... چون و چرا نمی کنم ....
