ذکرهای فراموش شده

در دنیای کوچک نهفته در سینه ام اشوبی بپاست .

خدای من تنهای تنهای در این وادی سرگردانم ...

نمی دانم شاید این انتظار بیش از اندازه من از اطرافیان و همنشینان با خودم است که مرا می رنجاند ...

زندگی برایم سخت و زجر آور شده است ...

خدای من به من صبر عطا کن ...

خدای من کمکم کن که همه این سختیها را به خاطر تو و برای اسایش و راحتی خلق تو تحمل کنم ..

خدای من تنها تو را می طلبم و تمام غصه من دوری از توست ..

ای کاش می شد که در راه هدایت به سوی تو می مردم ....

ای کاش می شد روزهایی را ببینم که همه مردم به هم محبت داشته باشند و از آزار یکدیگر دوری کنند ..

ای کاش هیچ وقت خانواده ام  را ناراحت و غمگین نمی دیدم ...

ای کاش ... ... کمی وسعت نظر داشتند و ...

ای کاش ... کمی انصاف داشت ...

ای کاش....

خدایا کمکم کن تا بتوانم خودم اینگونه باشم تا انتظار  داشته باشم که دیگران اینگونه باشند ....

ای کاش کسی هم می امد تا با او شرح غضه این سینه پر درد کنم از از این همه ....

و ....

 تمام غمهای عالم بر دلم سنگینی می کند ...

 داغ جدایی بر سینه ام شعله ور می شود ...

 به این فکر می کنم که چه بهانه ای برای این همه دوری و هجران از تو دارم ....

 به سالهایی می اندیشم که در انتظار گشایش در کارم بودم ....

نمی دونم شاید برای ان همه گناه و عصیان باید سالهایی بیشتر از یک دهه ازعمرم را در انتظار کشتی نجات باشم ....

باز در کرانه دریا می نشینم و منتظر مطلع فجر می مانم تا  ....

و ماه رمضان می اید ............

و هر که از یاد خدا رخ بتابد ، شیطان را برانگیزیم تا یار و همنشین دائم او باشد .

و آن شیاطین همیشه آن مردم غافل را از راه خدا باز دارند و به ضلالت افکنند و آنها پندارند که هدایت یافته اند.

تا وقتی که از دنیا بسوی ما باز اید ، آنگاه با نهایت حسرت گوید : ای کاش میان من و آن شیطان  فاصله ای به دوری مشرق و مغرب بود ، که او بر من بسیار همنشین و یار بدی بود .

و ای ستمکاران پشیمانی هرگز در آن روز به حال شما سودی ندارد ، زیرا در دنیا  ظلم کردید و امروز با شیاطین البته در عذاب دوزخ شریک هستید.

ای رسول ما ، ایا تو این کران را چیزی توانی آموخت یا این کوران باطن را .

 و آنرا که دانسته به گمراهی میرود ، هدایت توانی کرد ؟

سوره زخرف ، آیات 40 - 36